ÖNERME

Geleneksel algı, Nuh Tufanı'nın tüm dünyayı sular altında bıraktığına ve gemiye dünyadaki milyonlarca türün (kutup ayısından kanguruya kadar) istiflendiğine inanır. Oysa bu Hollywoodvari senaryo hem jeolojik verilerle hem de Allah'ın koyduğu biyolojik yasalarla çelişir.

Kur'an, Nuh peygamberin bütün insanlığa değil, açıkça kendi kavmine gönderildiğini belirtir. Dolayısıyla ceza da (Tufan), o kavmin yaşadığı coğrafya ile sınırlıdır. Penguenlerin veya pandaların Ortadoğu çöllerini aşıp gemiye binmesi biyolojik bir absürtlük, hepsinin tek bir gemiye sığması ise fiziksel bir imkânsızlıktır. Gemiye alınanlar, dünyadaki tüm türler değil; tufan sonrası yaşamı yeniden kurmak için gerekli olan ehli hayvanlardır.

REFERANSLAR

Bölgesel Hitap (Ankebût Suresi, 14. Ayet)[1]: "Andolsun biz Nuh'u kendi kavmine gönderdik..."

• Analiz: Ayetteki hitap sınırlıdır; peygamber sadece kendi halkına gönderilmiştir. Dolayısıyla ceza da küresel değil, o kavmin sınırları (coğrafyası) içindedir.

Coğrafi Sınır (Hûd Suresi, 44. Ayet)[2]: "Ey yer suyunu yut, ey gök sen de tut..."

• Analiz: Eğer bu küresel bir okyanus olsaydı, suların çekilmesi yüzyıllar sürerdi. Bölgesel bir havzada suyun çekilmesi ve toprağın kuruması ise mümkündür.

Arkeolojik Sel Katmanı (Mezopotamya Kazıları)[3]: Arkeolojik kazılar (özellikle Ur, Kiş ve Şuruppak şehirleri), M.Ö. 2900-3000 civarında Mezopotamya ovasında devasa bir nehir taşkınının (sel felaketinin) yaşandığını kanıtlamıştır. Sir Max Mallowan ve ekibi, bu antik şehirlerin altında, medeniyetin üzerini örten yaklaşık 3 metre kalınlığında, sudan kaynaklı bir kil/çamur tabakası tespit etmiştir. Bu tabaka, Tufan'ın bölgesel ama o dönemki "bilinen dünyayı" yutan şiddetli bir yıkım olduğunu doğrular.

DEĞERLENDİRME

Nuh Tufanı, Everest Tepesi'ni aşan küresel bir su baskını değil; Dicle ve Fırat havzasının taşarak tüm ovayı yuttuğu bölgesel bir yıkımdır. Hz. Lut veya Hz. Musa, felaket öncesi şehirlerinden yürüyerek çıkıp kurtulmuşlardır. Ancak Mezopotamya gibi uçsuz bucaksız, düz bir havzada devasa bir sel başladığında, kaçılabilecek bir yüksek yer yoktur. Su, insan ve binek hızından çok daha hızlı yayılır. Tek kurtuluş, suyun üstünde kalmaktır. Gemi emri, bu coğrafi zorunluluğun sonucudur.

Milyonlarca türü bir gemiye toplamak, farklı iklim şartlarını sağlamak ve birbirlerini yemeden yaşatmak imkânsızdır. Allah, imkânsız olanı mucize diye sunmaz. Gemiye alınanlar; inek, koyun, keçi, tavuk gibi evcil (domestik) türlerdir. Çünkü tufan sonrası her şey çamur altında kalacağından, inananların hayatta kalması ve ekosistemi yeniden kurması için bu damızlık hayvanlara (sermayeye) ihtiyacı vardır. Vahşi doğadaki aslanın kurtarılması Nuh'un görevi değildir; onlar zaten tufan bölgesi dışındaki dağlarda ve diğer kıtalarda yaşamaya devam etmiştir.

KAYNAKLAR

[1] Ankebût Suresi, 14. Ayet:

Arapça: وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ

Okunuş: Ve lekad erselnâ nûhan ilâ kavmihî.

Meal: Andolsun biz Nuh'u kendi kavmine gönderdik.

[2] Hûd Suresi, 44. Ayet:

Arapça: وَقِيلَ يَا أَرْضُ ابْلَعِي مَاءَكِ وَيَا سَمَاءُ أَقْلِعِي وَغِيضَ الْمَاءُ

Okunuş: Ve kîle yâ ardubleî mâeki ve yâ semâu akliî ve gîdal mâu.

Meal: "Ey yer suyunu yut, ey gök sen de tut" denildi. Su çekildi.

[3] M. E. L. Mallowan. "Noah's Flood Reconsidered". Iraq 26/2 (1964). https://doi.org/10.2307/4199766

[4] Carol A. Hill. "The Noachian Flood: Universal or Local?". Perspectives on Science and Christian Faith 54/3 (2002), 170-176. https://www.asa3.org/ASA/PSCF/2002/PSCF9-02Hill.pdf