ÖNERME

Geleneksel din öğretisi, asırlarca insanları "cehennem sopası" ile terbiye etmeye çalışan travmatik bir "Korku Pedagojisi" uygulamış; "Allah yakar, Allah taş eder" söylemiyle ibadeti bir angaryaya, Allah’ı ise hata kollayan bir gardiyana dönüştürmüştür. Oysa Kur’an’ın tanıttığı Allah; yakmak isteyen değil, sevmek ve sevilmek isteyendir. Kur’an’daki sert uyarılar ve cehennem tehditleri bir sadistin öfkesi değil, evladını uçurumun kenarında gören bir annenin "Dur!" diye haykırmasıdır. O haykırıştaki şiddet nefretten değil, koruma arzusunun ve sevginin büyüklüğündendir. Gerçek İslam; korkuyla kaçılan değil sevgiyle koşulan, ancak sevildiği için üzmekten sakınılan Allah’ın dinidir.

REFERANSLAR

Şükür ve İman Güvencesi (Nisâ Suresi, 147) [1]: "Eğer siz şükreder ve iman ederseniz, Allah size niye azap etsin? Allah (şükrün karşılığını) hakkıyla veren ve (her şeyi) bilendir."

• Analiz: Bu ayet, "Allah yakmak için bahane arıyor" algısını yıkar. O, azap etmekten zevk almaz.

Sevgi ve Bağışlayıcılık (Burûc Suresi, 14) [2]: "O, çok bağışlayandır, çok sevendir (El-Wadûd)."

• Analiz: Wadûd esması; sadece seven değil, aynı zamanda "Sevilmeyi arzu eden" demektir.

İlişki Anahtarı (Fâtiha Suresi, 1) [3]: "Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla."

• Analiz: Kur’an 114 surenin (Tevbe hariç) 113’üne "Kahreden Allah’ın adıyla" değil; "Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla" başlar. Allah, kulun kendisiyle ilişkisini bu iki kelime üzerinden kurmasını irade etmiştir.

DEĞERLENDİRME

Kur’an’daki sert uyarılar ve cehennem tasvirleri "Sevgi Dini" ile çelişmemekte, tam tersine sevgiyi tamamlamaktadır; zira bir anne ateşe elini uzatan çocuğuna gülümseyerek "yapma" demez, dehşetle bağırır. Kur’an’ın "yanarsınız" uyarısı, insanı şirk ve zulüm gibi "Ontolojik Yüksek Gerilim Hattı"ndan korumak için konulmuş bir ölüm tehlikesi levhasıdır. Levhadaki kurukafa resmi elektriği üretenin nefretini değil, insanı koruma hassasiyetini gösterir. Geleneksel anlatım "Allah’ın gazabından nasıl kurtuluruz?" korkusu üzerine kuruluyken, Nisa Suresi 147. ayet "Siz iyi olursanız, Allah size niye işkence etsin?" sorusuyla bu algıyı tersine çevirir. Cehennem, Allah’ın özel olarak kurduğu bir işkence laboratuvarı değil, insanın kendi elleriyle ürettiği kötülüğün cisimleşmiş halidir. Allah sadist değildir ancak O, mazlumu da sever ve zalimi cezasız bırakmak mazluma ihanet olduğundan cehennem, adaletin ve mazluma olan sevginin sigortasıdır. Kur’an’da Allah’ın "Seven" (Wadûd) ismi varken "Nefret Eden" diye bir ismi yoktur; gazabı, sevgisinin bir parçası olan adaletinin gereğidir. Korku dini sadece cezadan korktuğu için namaz kılan ve otorite gidince günaha dalan münafıklar üretirken; sevgi dini, Allah’ı sevdiği ve O’nun sevgisini kaybetmekten korktuğu için iyilik yapan sadık müminler üretir. İnsan korktuğu şeyden kaçar, sevdiği şeye koşar; İslam, Allah’a koşmaktır.

KAYNAKLAR

[1] Nisâ Suresi, 147. Ayet: Arapça: مَا يَفْعَلُ اللّٰهُ بِعَذَابِكُمْ اِنْ شَكَرْتُمْ وَاٰمَنْتُمْۜ | Okunuş: Mâ yef’alullâhu bi azâbikum in şekertum ve âmentum. | Meal: Eğer şükreder ve iman ederseniz Allah size azabı ne yapsın?

[2] Burûc Suresi, 14. Ayet: Arapça: وَهُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُۙ | Okunuş: Ve huve'l-ğafûru'l-vedûd. | Meal: O, çok bağışlayan ve çok sevendir.

[3] Fâtiha Suresi, 1. Ayet: Arapça: بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ | Okunuş: Bismillâhi'r-rahmâni'r-rahîm. | Meal: Rahmân ve Rahîm olan Allah'ın adıyla.