ÖNERME

"Kul" olmak; iradesi elinden alınmış, korkuyla boyun eğen pasif bir köle olmak değildir. Aksine kulluk, insanın sayısız sahte efendinin (para, makam, ego, toplum baskısı) tahakkümünden kurtulup, tek bir Mutlak Otorite’ye (Allah’a) bağlanarak özgürleşmesidir.

Kelime kökeni itibarıyla kul (abd); üzerindeki pürüzleri giderilmiş, akışa uygun hale getirilmiş yol (muabbad) demektir. Dolayısıyla gerçek kulluk; insanın egosunun çıkardığı pürüzleri temizleyerek evrensel iradeyle uyumlanması ve varoluş potansiyelini gerçekleştirmesidir.

REFERANSLAR

Çoklu Efendi Sorunsalı (Zümer Suresi, 29. Ayet)[1]: "Allah şöyle bir örnek veriyor: Birbiriyle çekişen birçok ortağın (efendinin) sahip olduğu bir adam ile sadece bir kişiye bağlı olan (selamet içindeki) bir adam... Bu ikisinin durumu bir olur mu?"

• Analiz: Ayet, Allah’a kul olmayan kişinin özgür kalmadığını; aksine hırsların, korkuların, modanın veya insanların (birçok ortağın) kölesi olarak zihnen paramparça olduğunu anlatır.

Varoluş Amacı (Zâriyât Suresi, 56. Ayet)[2]: "Ben cinleri ve insanları, ancak bana kulluk etsinler diye yarattım."

DEĞERLENDİRME

Zümer Suresi, kulluğun bir özgürlük manifestosu olduğunu kanıtlar. Birlemek (Tevhid), insanı bu kaostan kurtarıp tek bir hedefe odaklayan dinginliktir. Arapçadaki düzeltilmiş yol (muabbad) kökünden gelen kulluk; hayata, gerçeğe ve Allah’ın yasalarına karşı egosal direnci kırmak, akışla uyumlu hale gelmektir.

Bir robot veya taş, iradesi olmadığı için kul sayılmaz; onlar sadece nesnedir. Kul olabilmek için "Hayır" diyebilme gücüne (iradeye) sahip olmak gerekir. Kendi özgür iradesiyle, isyan etme gücü varken itaat etmeyi seçen kişi kul (abd) makamına erişir. Bu, ezik bir boyun eğiş değil, bilinçli ve onurlu bir tercihtir.

KAYNAKLAR

[1] Zümer Suresi, 29. Ayet:

Arapça: ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا رَّجُلًا فِيهِ شُرَكَاء مُتَشَاكِسُونَ وَرَجُلًا سَلَمًا لِّرَجُلٍ هَلْ يَسْتَوِيَانِ مَثَلًا

Okunuş: Darballâhu meselen raculen fîhi şurekâu muteşâkisûne ve raculen selemen li raculin, hel yesteviyâni meselen.

Meal: Allah, hakkında birbiriyle çekişen ortakların bulunduğu bir adam ile yalnız bir kişiye bağlı olan bir adamı örnek verdi. Bu ikisinin durumu bir olur mu?

[2] Zâriyât Suresi, 56. Ayet:

Arapça: وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ

Okunuş: Ve mâ halaktul cinne vel inse illâ li ya'budûn(ya'budûni).

Meal: Ben cinleri ve insanları, ancak bana kulluk etsinler diye yarattım.