REFERANSLAR: Allah’ın aracı koymadan, doğrudan birinci tekil şahıs (Ben/Ene) zamiriyle konuştuğu; mahremiyetin ve uyarının zirvesi.

1. Allah(اللّٰه): "Muhakkak ki Ben, evet Ben Allah'ım." (Taha, 14)

2. Et-Tevvâb(التَّوَّاب): "Ve Ben, tövbeleri çokça kabul edenim." (Bakara, 160)

3. Er-Rahîm(الرَّحِيم): "Ve Ben... merhamet edenim." (Bakara, 160)

4. El-Gaffâr(الْغَفَّار): "Şüphe yok ki Ben, çok bağışlayanım." (Taha, 82)

5. El-Gafûr(الْغَفُور): "(Haber ver) Şüphesiz Ben, çok bağışlayanım." (Hicr, 49)

6. El-Karîb(الْقَرِيب): "(Kullarım sorarsa) Şüphesiz Ben çok yakınım." (Bakara, 186)

7. El-Mücîb(الْمُجِيب): "(Ben) Cevap veririm/İcabet ederim (Ucîbu)." (Bakara, 186)

8. Es-Semî(السَّمِيع): "Şüphesiz Ben işitirim (Esma'u)." (Taha, 46)

9. El-Basîr(الْبَصِير): "Ve Ben görürüm (Erâ)." (Taha, 46)