ÖNERME

İslam, somut nesnelere kutsiyet atfedilmesini ve putlaştırmayı (fetişizm) kökten reddeden bir Tevhid dinidir. Kur’an teolojisine göre Peygamber; doğaüstü bir varlık veya yarı-tanrı değil, biyolojik bir beşerdir. Dolayısıyla onun saçı, sakalı, hırkası veya ayak izi "kutsal emanet" değil, sadece tarihi birer hatıradır. Bir kıl parçasından veya hırkadan medet ummak, onları ziyaret edip şifa beklemek veya onlara ruhani bir güç yüklemek; İslam’ın mücadele ettiği "Totemizm"in (eşyaya tapınmanın) şekil değiştirmiş halidir. Peygamber, geriye tapınılacak eşyalar değil; anlaşılacak ve yaşanacak bir "Mesaj" bırakmıştır. Mesajı anlamayan kitleler, maddeyi kutsallaştırarak vicdanlarını rahatlatma yolunu seçerler.

REFERANSLAR

Peygamberin İnsanlığı (Kehf Suresi, 110. Ayet) [1]: "De ki: Ben de ancak sizin gibi bir beşerim (insanım). Bana ilahınızın tek bir ilah olduğu vahyediliyor..."

• Analiz: Kur’an, Peygamberin biyolojik olarak diğer insanlardan hiçbir farkı olmadığını (sizin gibi bir beşer) vurgular. Kutsal olan "Beden" değil, ona inen "Vahiy"dir.

Nesnelerin Acizliği (A’râf Suresi, 194. Ayet) [2]: "Allah’tan başka taptıklarınız (yalvardıklarınız/kutsadıklarınız) da tıpkı sizin gibi kullardır (yaratılmışlardır)..."

• Analiz: Sakal kılı veya hırka; yaratılmış, çürümeye mahkum maddelerdir. Yaratılmış bir nesneye, Yaratıcı’ya ait vasıflar (şifa verme, bereket getirme, koruma) yüklemek, Kur’an’ın şirk tanımıdır.

DEĞERLENDİRME

Peygamberin saçı ve sakalı, biyolojik düzlemde diğer insanlarınki gibi proteindir (keratin). Kur’an, Hristiyanların Hz. İsa’yı insanüstüleştirip ilahlaştırdığını anlatır. Müslümanların da Hz. Muhammed’i insanüstüleştirip, biyolojik parçalarına (kıl, tüy) tapınma derecesinde saygı göstermesi, aynı sapmanın İslam versiyonudur [1]. İnsan nefsi, göremediği Yaratıcı'ya ve zor gelen ahlaki ilkelere bağlanmak yerine; dokunabildiği nesnelere bağlanmayı tercih eder. Bu, İsrailoğulları’nın manadan uzaklaşınca hemen kendilerine somut bir "Buzağı Heykeli" yapma refleksidir (Samiri Sendromu).

Sakal-ı Şerif ziyaretleri; Peygamberin ahlakını (dürüstlük, adalet) örnek almanın zorluğundan kaçıp, onun sakalını öperek "kısa yoldan cennet umma" kolaycılığıdır. Bir insan, dedesinden kalan saati "hatıra" diye saklayabilir. Ancak o saati gümüş kutuya koyup, karşısında salavat getirip, ondan "Beni koru, şifa ver" diye medet umarsa; bu sevgi değil, şirktir [2]. Peygamberin eşyaları müzede "tarihi eser" olarak korunabilir; ama camide "tapınma nesnesine" dönüştürülemez. Kıl ve tüy peşinde koşmak, şekilciliğin zirvesidir.

KAYNAKLAR

[1] Kehf Suresi, 110. Ayet:

Arapça: قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَىٰ إِلَيَّ | Okunuş: Kul innemâ ene beşerun mislukum yûhâ ileyye. | Meal: De ki: Ben de ancak sizin gibi bir beşerim. Bana vahyolunuyor.

[2] A’râf Suresi, 194. Ayet:

Arapça: إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ عِبَادٌ أَمْثَالُكُمْ | Okunuş: İnnellezîne ted'ûne min dûnillâhi ibâdun emsâlukum. | Meal: Allah'tan başka taptıklarınız da tıpkı sizin gibi kullardır.